New Voicer

ตั ว ต น กั บ ส อ ง ค น บั น เ ทิ ง

พูดถึงวงการบันเทิง คงไม่มีใครที่ไม่รู้จักคู่หูคู่ฮา  พี่ท็อป(ดารณีนุช โพธิปิติ) กับพี่ก้อง(ปิยะ เศวตพิกุล)เป็นแน่ เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าเราสามารถเห็นเขาทั้งสองได้จากงานหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นพิธีกร นักแสดง หรืออื่นๆอีกมากมาย  จากการสัมภาษณ์ทำให้เราค้นพบอะไรหลายๆอย่างที่สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาทั้งสอง และที่สำคัญเรากลับพบว่า คำว่า'นักแสดง'หรือ'พิธีกร'มีความหมายมากว่า “คนที่อยู่หน้ากล้อง”

“เราไม่ได้ไปไกลเกินกว่าความสามารถเรานะ บางทีเวลาคนอื่นยกย่อง กองถ่ายเอาอกเอาใจ เราต้องไม่ลืมตัวนะ.. แค่ให้เป็นตัวเองจะดีที่สุด”

เรียนจบมาจากไหน
ท็อป : เราจบคณะนิเทศศาสตร์ด้วยกันทั้งคู่ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จบจากสาขาวารสาร ส่วนก้องจบสาขาประชาสัมพันธ์ แต่เราไม่ได้จบไรเกี่ยวกับBroadcastเลย

ตอนช่วงที่เรียนมหาลัยทำกิจกรรมอะไรบ้างหรือเปล่า
ท็อป : (ชี้ไปที่พี่ก้อง) โอ๊ย นี่เขาเป็นเด็กกิจกรรม.. กรรมติดตัวเขามาจนปัจจุบัน (หัวเราะ)  ... คือพี่ทำกิจกรรมไม่เยอะเท่าเขา ก้องนี่ทำกิจกรรมระดับมหาวิทยาลัย  เขาเป็นพวกมีตำแหน่ง เป็นรองประธานคณะ

กิจกรรมอะไรบ้างที่พี่ท็อปทำตอนเรียน
ท็อป : แต่ก่อนตอนอยู่มหาลัย เราก็จะชอบทำละครเวที ก็จะทำพวกเบื้องหลัง ทำละครเล็กๆกัน  ทำบท ทำฉากเอง เล่นกันเอง  คือส่วนใหญ่กิจกรรมจะเป็นงานด้านละคร   เมื่อก่อนเวลาเรียนก็ต้องมีฝึกงานใช่ไหม เราก็ไม่ได้ฝึกแต่ก็จะอาศัยรวมตัวกับเพื่อนที่เรียนเอกเดียวกันทำวิทยานิพนธ์โดยการ ไปทำโปรเจ็คสารคดีเอง ทุกกระบวนการ  ตั้งแต่เขียนโปรเจ็ค ทำนู่นทำนี่สารพัด 

ส่วนพี่ก้อง...
ก้อง : ก็มีทำกิจกรรมคณะ ทำละครเวทีคณะ  ทำพวกกิจกรรมเชียร์ กิจกรรมของคณะอะไรอย่างนี้เป็นส่วนใหญ่

มีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับงานด้านนี้
ท็อป : อย่างตัวเรา เรารักงานด้านนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ชอบการแสดงออก ก็เลยสนุกในการเล่นกับมัน แล้วเราก็มีความสุขกับสิ่งที่เราทำ รู้สึกสนุกที่จะทำมันตลอดเวลา   แล้วพอเราสนุกที่จะทำมันอยู่ตลอด งานมันก็ออกมาดีโดยที่เราไม่ได้พยายามให้เป็นแบบนั้นแบบนี้  คือดีเท่าที่เราทำได้  ไม่ใช่หมายความว่า อุ๊ยดีเหลือเกินหรืออะไรอย่างนี้...  เพราะถ้าคนมาเห็นคาแรคเตอร์อย่างก้อง หรือคาแรคเตอร์อย่างเรา ในวงการคือผู้หญิงตัวใหญ่ๆ เสียงใหญ่ๆ ดูโหดๆ มันก็จะไม่ค่อยมี  เพราะมันก็จะมีพวกสวยๆที่ตลก ก็จะเป็นอีกแนวหนึ่ง  แล้วส่วนก้อง เขาเป็นแบบพวกดูเหมือนเพศที่สอง ตัวขาวๆ คาแรคเตอร์อย่างเขามันก็ไม่มี  เราก็เลยรู้สึกว่าเราก็จะมีตัวตนแบบของเรา

พิธีกรที่ดีเป็นอย่างไร
ท็อป : ต้องให้เกียรติแขกรับเชิญของเรา ให้เกียรติคนดู  เพราะเวลาคุณเป็นพิธีกรภาคสนาม หรือเป็นพิธีกรโทรทัศน์มันไม่เหมือนกัน ฉะนั้นเราก็ต้องมีอายคอนแท็คกับกล้อง  ต้องรู้จักที่จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้า  มันก็จะเป็นประสบการณ์ของเรา
ก้อง : ควรมีสติ มีความรับผิดชอบในการมาทำงาน ตรงต่อเวลา
ท็อป : แล้วก็รับผิดชอบสิ่งที่เราจะพูดออกไปด้วย เพราะอย่างที่รู้ว่าหน้าที่ของสื่อมวลชน มันไม่ได้มีแค่คนทำสคริปต์ เนื่องจากตัวเราเป็นประตูผ่าน สิ่งใดที่เราจะใส่ลงไปให้คนดู เราก็ต้องพิจารณาให้ดีด้วย

อุปสรรคของการทำงานในวงการบันเทิงคืออะไร
ท็อป : คนเราส่วนใหญ่จะแพ้ภัยตัวเอง... ถ้าไปอยู่เบื้องหน้านี่ก็จะมีการหลงตัวเองเกิดขึ้น  คือพอมันเข้ามาไม่ว่าจะเงินทอง ชื่อเสียง หรือว่าการได้รับการยอมรับ  บางครั้งคนเข้ามาใหม่ๆก็ไม่รู้จะวางตัวเองไว้ตรงไหนจนหลงลืมตัว... ตรงนี้เลยอยากจะเตือนไว้ว่าพยายามบอกตัวเองว่า เราไม่ได้ไปไกลเกินกว่าความสามารถเรานะ บางทีเวลาคนอื่นยกย่อง กองถ่ายเอาอกเอาใจ เราต้องไม่ลืมตัวนะ.. แค่ให้เป็นตัวเองจะดีที่สุด

ในอนาคต คิดว่าจะอยู่ในวงการบันเทิงตลอดไปไหม หรือคิดจะหันไปทำงานด้านอื่นหรือเปล่า...
ก้อง : จริงๆพวกเรามีงานอยู่แล้วนะ ของท็อปอาจจะเป็นงานรองแต่ของพี่เป็นงานหลัก จริงๆโดยหลักนี่พี่ทำบริษัทออกาไนเซอร์ที่เกี่ยวกับรายการทีวี ซึ่งถือว่าเป็นงานหลักอยู่แล้ว  ทุกอย่างที่พี่พูดมานี้ท็อปก็จะมีหุ้นส่วนอยู่ทุกครั้ง เราทั้งคู่ก็จะมีงานในแง่ของการSupportอยู่แล้ว  คือเกิดในอนาคตเราเกิดอยากจะเปลี่ยนมาทำเบื้องหลัง ก็จะมาทำได้เลย... ตรงนี้เองเป็นสิ่งที่เราทำควบคู่กันมาตั้งแต่แรก  เพราะตอนแรกเราไม่ได้คิดว่าจะเป็นนักแสดง หรือคิดจะเป็นนักแสดงอย่างเดียวตลอดชีวิต เรามีการทำอย่างอื่นเสริมด้วยตลอดเวลา เพราะแค่ได้ทำในสิ่งที่เรารัก หรือทำในสิ่งที่เอยากทำก็พอ

สำหรับรุ่นน้องที่อยากทำงานด้านนี้ต้องมีคุณสมบัติอย่างไร
ท็อป : พี่ว่าคนเราต้องหาตัวเองให้เจอก่อนว่าเราชอบอะไร หรือรักอะไร  แล้วพอเรารู้ว่าสิ่งที่เรารักเป็นอะไร เราก็พยายามที่จะทำส่วนตรงนั้นของตัวเองให้ดี  แต่ความพยายามที่พูดไม่ได้เหมืนว่าเราจะต้องคาดหวัง กดดันตัวเอง จนทำให้เราทำงานของเราออกมาได้ไม่ดี  คือควรทำมันด้วยความสุข ความสบายใจ.. แล้วพอหาตัวเองเจอแล้ว ก็ทำมันให้เต็มที่ อย่าหยุด ให้มีความเพียรอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่พอทำไปแล้วไม่ได้รับการยอมรับก็ท้อ..  คือท้อได้ แต่ท้อแล้วเราก็ต้องลุกขึ้นมาเอาใหม่อีก  หรือถ้าสิ่งที่เรารักแล้วเราพยายามทำเต็มที่แล้ว หมายความว่าท้อแล้วทำใหม่จนรู้สึกว่ามันไม่ใช่เราแล้วล่ะ ค่อยไปหาอย่างอื่น  แต่ถ้าเกิดรู้สึกว่ายิ่งทำยิ่งมันส์ ยิ่งเจอตัวเอง แล้วสนุกขึ้นเรื่อยๆ  ก็ทำต่อไป  มันจะล้มลุกคลุกคลานยังไงก็ต้องทำไป

เรื่อง : พิชามญช์ ทวีวัฒนา  (ธันวา' 51)
เรียบเรียง: ศุภกิติ์ เสกสุวรรณ  (มีนา' 52)

สวาฮีลี
{ SWAHILI }

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในคืนหนึ่ง  เมื่อพาลีกลับมาถึงบ้านก็พบว่าของบางอย่างที่ซ่อนอยู่ได้หายไปแล้ว  และเมื่อเขาเริ่มหา สิ่งที่พบกลับเป็นชิ้นส่วนของเศษกระดาษที่ทิ้งไว้ตามที่ต่างๆทั่วบ้าน  เมื่อนำมาต่อกันได้ใจความว่า....   
“มันจะรอมึงอยู่ใจกลางพายุริมแม่น้ำสีเลือด”

ชายหนุ่มเดินกึ่งวิ่งในมือหอบของรูปร่างใหญ่ที่อยู่ในถุงดำอีกที สีหน้าดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด  เบื้องหน้าไกลออกไปเป็นร้านเหล้าเล็กๆฝังตัวอยู่ในหลืบไกลจากชุมชน..  เขาเดินมาหยุดที่หน้าประตูร้าน  ชายร่างท้วมสูงใหญ่ในเสื้อโค้ชดูไม่น่าไว้วางใจยืนสูบบุหรี่รออยู่ก่อนแล้ว  เขาดึงบุหรี่พร้อมพ่นควันออกจากปากช้าๆ พลางสบตาชายหนุ่มก่อนจะเลื่อนมามองสิ่งของที่อยู่ในอ้อมแขนของฝ่ายตรงข้าม  ชายหนุ่มมีสีหน้าขอร้อง  เขาส่ายหน้าอย่างไม่พอใจแล้วจึงเปิดประตูให้เข้าไปข้างใน

                ภาษาสวาฮีลี (หรือ คิสวาฮีลี) เป็นภาษากลุ่มแบนตูที่พูดอย่างกว้างขวางในแอฟริกาตะวันออก ภาษาสวาฮีลีเป็นภาษาแม่ของ ชาวสวาฮีลี ซึ่งอาศัยอยู่แถบชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออกระหว่างประเทศโซมาเลียตอนใต้ ประเทศโมแซมบิกตอนเหนือ มีคนพูดเป็นภาษาแม่ประมาณ 5 ล้านคนและคนพูดเป็นภาษาที่สองประมาณ 30-50 ล้านคน ภาษาสวาฮีลีได้กลายเป้นภาษาที่ใช้โดยทั่วไปในแอฟริกาตะวันออกและพื้นที่รอบ ๆ

พาลีเผลอหลับไปขณะนั่งอยู่ที่เบาะหลังแท็กซี่  เขาฝันว่า.. สีดา ผู้เป็นแฟนสาวเดินเข้ามาหาเขาที่หลับอยู่บนเตียงในห้องนอน  เธอกระซิบข้างหูเบาๆแล้วเดินออกไป  พาลีลืมตาขึ้นหลังจากที่แกล้งหลับไปงั้นเอง  เพราะเสียงที่เบามากทำให้ไม่รู้ว่าเธอต้องการบอกอะไรกันแน่..  แล้วพาลีก็สะดุ้งตื่นขึ้นจากการเรียกของโชเฟอร์เพื่อบอกว่าตอนนี้ได้มาถึงจุดหมายแล้ว

ชายหนุ่มวางของชิ้นนั้นลงบนเคาน์เตอร์บาร์อย่างทุลักทุเลก่อนจะมีเสียงกระแทกดังตามมา  เขารีบกวาดสายตามองไปรอบๆร้านอย่างลุกลี้ลุกลน  โชคดีที่มีคนอยู่ในร้านเพียงไม่กี่คนและก็ไม่มีใครสนใจเสียงที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย  อีกฝั่งของบาร์หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเคลื่อนของสิ่งนั้นเข้าหาตัวและฉีกถุงดำออกอย่างรวดเร็ว  เรียกร้องให้ชายหนุ่มต้องหันมาสนใจในการกระทำของเธอ  เมื่อของสิ่งนั้นอยู่นอกถุง  มันดูช่าง....      เธอมองมันเพียงครู่เดียวแล้วน้ำตาก็เริ่มไหลพร้อมกับทรุดตัวลงไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว เสียงสะอื้นไห้ทำให้ชายหนุ่มถึงกับเดินอ้อมไปที่หลังเคาน์เตอร์เพื่อโอบกอดเธอเป็นการปลอบ

                คำว่า Swahili มาจากรูปพหูพจน์ของคำภาษาอาหรับ sahel ساحل (เอกพจน์) คือ sawahil سواحل แปลว่า "ขอบเขต" และ "ชายฝั่ง" (ใช้เป็นคำวิเศษณ์ที่แปลว่า "คนที่อาศัยอยู่ชายฝั่ง" หรือ "ภาษาชายฝั่ง") นอกจากนี้ คำว่า sahel ใช้เรียกพื้นที่พรมแดนของทะเลทรายซาฮารา การเพิ่ม "i" ตรงท้ายน่าจะมาจาก nisba ของภาษาอาหรับ (ของชายฝั่ง سواحلي) บ้างก็ว่าเป็นเหตุผลทางสัทศาสตร์

นาฬิกาข้อมือของพาลีบอกเวลาสองนาฬิกาของวันใหม่  เขาเดินมาหยุดที่หน้าบ้านไม้ริมแม่น้ำหลังหนึ่ง  เขากดกริ่งและรอ..  ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  เขากดอีกครั้ง  สักพักมีหญิงชราหลังค่อมอายุราวเจ็ดสิบปีเดินกะเผลกออกมาจากประตูด้านในช้าๆ  เธอหยุดมองหน้าชายหนุ่มผ่านลูกกรงหน้าบ้านอย่างพินิจ  แสงจันทร์ทำให้การมองเป็นไปอย่างยากลำบาก  พาลีได้แต่ยืนนิ่งและไม่พูดอะไรทั้งสิ้น  แล้วเธอก็เดินหายกลับเข้าไปในบ้าน  เขาเขย่ากรงประตูอย่างรุนแรงเพราะต้องการจะเข้าไปข้างใน  แต่เพียงครู่เดียวเธอก็เดินออกมาพร้อมปืนลูกซองกระบอกหนึ่ง  หญิงชราเล็งไปที่พาลีด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และยังไม่ทันที่พาลีจะได้ห...

ปังงงงงงง!
                                                                                                                                                     [ข้อมูล: th.wikipedia.org]
                                                                                            Written by Supakit Seksuwan / Dec 2008 / All Right Riserved